Een beetje liefde; alsjeblieft

Elk jaar deed ze wat moois met Valentijn. Ik heb dat twee jaar mee mogen maken. Twee keer de voorbereidingen voor de Valentijnsactie. Meedenken. Het plan zien groeien. Het zoeken naar de vorm die de intentie tot een voltreffer zou maken. De bewondering die ik had voor de boodschap. De verwondering die ik voelde voor de toewijding. En dan kwam de post. En dan verraste het me toch, ook al wist ik dat het kwam. Net als ieder ander waarschijnlijk die haar post kreeg die dag. Omdat het haar nooit om het gebaar ging. Maar gewoon echt om de liefde die in het gebaar zat. En die dus voelbaar was in ieder woord dat er stond. Raak. Cupid struck. Met vriendschapsliefde. Omdat ik wist dat ze me zag.

Ik had me voorgenomen op Valentijnsdag een brief aan mezelf te schrijven. Omdat dat ook een van haar acties was. Mensen daartoe uitnodigen. Schrijf een brief aan jezelf. Aan jezelf van de toekomst. Voor over een jaar. Dan bewaar ik hem voor je. En dan stuur ik hem naar je op. Het is ook echt fijn om zo’n brief dan terug te lezen. Dat weet ik. Omdat het jezelf helpt om jezelf te zien. Van jezelf te houden. Met een glimlach meestal.

Het werd vandaag 14 februari en ik had niet eens door dat het vandaag die dag was. Tot dat een van haar vriendinnen me eraan herinnerde en ons een virtuele knuffel gaf. Het kwam binnen, maar ik stopte het snel weg. Ook omdat ik ervan baalde dat ik het niet gedaan had. Die brief geschreven. Niet omdat ik niet wilde, maar om dezelfde reden als waarom ik verjaardagen nog al eens vergeet. Ik weet precies op welke datum mensen jarig zijn. Maar ik weet, als ik veel aan mijn hoofd heb, nooit welke datum het vandaag is. Ik kan aan het einde van een maand de hele tijd in mijn hoofd hebben ‘het is bijna februari, die en die is dan jarig, niet vergeten, je moet wat van je laten horen’. Vroeger kocht ik dan het kaartje zelfs alvast. Ik had het al klaar liggen op tafel. Voor als het zover was. En dan kwam ik er twee dagen later achter dat de datum al was geweest.

Het is nu 23.30u. Het kan nog. Die brief schrijven. Maar ik doe het niet. Want dat moeten, dat gevoel dat ik het had horen te doen, dat past niet bij hoe ze het bedoelde. In plaats van dat ik koester wie ik ben, beschuldig ik mezelf ervan tekort te komen. Dat klopt niet. Het gaat er juist om dat ik kan voelen waarom ze er zoveel zorg in stak. Namelijk dat iedereen liefde waard is. Dat iedereen het waard is om even te voelen en stil te staan bij dat hij lief heeft, liefde te geven heeft, en dat er heel veel liefde te ontvangen is. Het enige wat nodig is, is erbij stil te staan. Te laten weten dat je de ander ziet. Te weten dat een ander je ziet.

Liefde groeit als je het deelt.
Het is eigenlijk zo simpel.
Het zou eigenlijk zo simpel moeten zijn.

Dus. In plaats van een brief, schrijf ik dit berichtje. Een boodschap aan wie dit leest. Omdat het simpel zou moeten zijn. Liefde voelen. Liefde geven.

Lieve jij die dit leest.
Weet dat je liefde waard bent.
Dat in elke dag, in elke glimlach, in elke mopper, in elke traan, in elke vecht, in elke grom, in elke knuffel, in elk moment, in elk gebaar,
iets zit wat jou tot jou maakt.
En precies dat, dat is waarin een ander jou ziet.
Dat unieke.

Dat waar jij jij bent.
Dat is altijd liefde waard.

Ken je dat, dat je iemand ziet lopen in de verte, en direct herkent wie het is, door hoe hij zich beweegt? Of dat je iemand aan hoort komen lopen, en door het klinken van de passen al weet wie het is? We kennen elkaar zo goed. Zonder dat we ons daar bewust van zijn. Zonder dat je daar moeite voor doet. In hoe schouders hangen. De stand van een hoofd. De gebaren van een hand. In een heleboel van die kleine details. Of je nu een collega bent, een vriend, een buurvrouw, iemand in de trein elke dag, in de supermarkt, op donderdag altijd op die ene hoek in de straat, of een broer, of een zus, of een kind of een vader. We kennen elkaar zo goed in al die details.

In al die kleine details zit dat we ons vertrouwd voelen bij elkaar. Tenminste. Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar juist in die kleine details, voel ik altijd een glimlach om de ander zitten. In de herkenning. Dat iemand iemand IS. In dat IK dat weet, zit een band. Ik heb dat ook bij mensen die ik stiekem een beetje (veel) irritant vind. Ook in die mensen is het mooi. Het zit in al die hele kleine gewoontes waardoor je precies weet wie de ander is. In die herkenning. In het bekende. In het vertrouwde. Daarin zit altijd iets moois. Iets liefs. Een glimlach. Omdat het gewoon helemaal ok is als mensen eigen zijn. Zelfs als ze denken dat ze dat helemaal niet (durven te) zijn.

Weet dus, ook al voel je dat nu niet, dat een ander je altijd ziet.
Ook als mensen er geen aandacht aan geven.
Niet zeggen dat ze het waarderen.
Niet laten merken dat ze je zien.
Het is er wel.
Altijd.

Je hoeft er niets voor te doen.
Dat jij jij bent. Dat maakt jou voor een ander vertrouwd.
En dat is stiekem gewoon een manier van houden van.
Dus wees gewoon lekker jezelf.
In al die kleine gewoontes en gebaartjes.
Ga er vooral niets exta’s voor doen.

Laten we onszelf en elkaar heel simpel een beetje liefde geven. En een glimlach. Om elke kleine gewoonte waarin we ons op ons betrappen.

En schrijf dan, vanuit die plek, een brief. Aan jezelf. Omdat je ook je eigen liefde waard bent.

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in De schoonheid van de mens, Just a thought en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een beetje liefde; alsjeblieft

  1. shivatje zegt:

    Bedankt voor je schrijven.
    Laat mij dan ook even een warm woord geven.
    Jij die het lees zal liefde in zich voelen
    Jij die de woorden tot je neemt zal de warmte voelen.
    Niet een dag, maar alle dagen van het jaar.
    Dat is de liefde en warmte die om ons heen is en in ons te vinden is.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s