Dag 2017

Een blog over afscheid en vertrouwen

Daar ga je, 2017. Dag jaar vol tegenstellingen. Je voorganger, 2016, was mooier dan ik dacht. Dat ontdekte ik pas toen ik terugblikte. Pas toen ik, zoals elk jaar in december, een foto-album maakte, zag ik dat wat 2016 me gebracht had goed was. Dit jaar was ik daarom vroeg met het album. Een week voor kerst lag het al op de deurmat. Tevreden. Dik. Vol ontwikkelingen. Ik denk dat het zo moest. Dat ik dat album al gemaakt had. Dat 2017 me verleid heeft eerst te waarderen wat is geweest. Trots te voelen, hoop te voelen, en dankbaarheid. Voordat haar einde me lessen zou leren waarvan ik nog niet doorhad dat ze te leren waren. 2017 was mooi. Ik was al een blog begonnen, dat het daglicht niet meer halen gaat. Ingehaald door een ander slot. Ik wilde schrijven over mijn zoektocht naar wat ik wil. Met werk. Met mijn talenten. Met mijn blik op het leven. Met de diep ingeleefde wijsheid die mijn ziekte me heeft gebracht. Met mij. En met al die mooie mensen die ik inmiddels heb ontmoet en die me ook vertelden dat ze net zo blij zijn met mij, als ik met hen. 2017 is een jaar vol waardering, vol dankbaarheid, vol intense contacten, mooie gesprekken, gedrevenheid, kwetsbaarheid en uitgesproken durven zijn.

Ik heb richting gezocht in 2017. En ik heb het niet per se gevonden. Wat ik wel gekregen heb is vertrouwen. Vertrouwen in wat ik kan, in wie ik ben, in wat ik te brengen heb. Vertrouwen in hoe dat, in elke wereld waarin ik mijn voeten neerzet, mooie dingen brengen kan. Vertrouwen dat ik nee mag zeggen, kleur bekennen, moeilijk mag doen, de roze olifant in de roze wolk mag benoemen. Vertrouwen dat ik zelf mag bepalen vanuit welk verhaal en met welk doel, ik elk verhaal vertel. Door het werk dat ik dit jaar deed vervlochten de wereld van voor mijn ziekte en de wereld van erna zich ineens met elkaar. Waar het daarvoor nog te vaak voelde als dat ik vooral stond te beweren wat ik kon. (Omdat ik wel wist dat het erin zat, maar nog voortdurend bang was om door de mand te vallen; omdat de ervaring van sommige dingen stomweg al zo lang geleden was.) Wist ik nu ineens weer echt zeker wie ik was.

Het gat tussen ervoor en erna: het is niet meer relevant door jou, 2017. Ik ben weer één. En hoe zweverig dat ook klinkt, ik denk dat er veel kankerpatiënten zijn die zelf dat moment herkennen, waarop je weet dat het weer goed is. Of die zich wanhopig afvragen of dat moment ooit weer komt. Maar je gaf het me, 2017. Mijn ziekte is niet meer relevant. Hoe relevant ze altijd ook zal blijven. Ze is niet meer bepalend voor me. Hoeveel ze ook bepaald heeft wie ik geworden ben. De sporen die ze in elk aspect van mijn leven heeft achtergelaten zijn er gewoon. Ik zal altijd met haar realiteit rekening houden. Maar het zijn geen hindernissen meer. Het zijn borden langs de weg geworden, die me gidsen.

In 2017 heb ik mijn ziekte ook letterlijk losgelaten. Eerst door een ski-vakantie, waarin ze me toch de baas bleek in vermoeidheid die me midden op een piste kon overvallen. Maar ze nam me dat gevoel van weer durven genieten van de vrijheid in die witte wereld niet af. Daarna doordat ik een machtige week alleen in Londen had, ondanks dat ik vlak daarvoor weer eens zo’n onderzoek-had-dat-moest-om-zeker-te-zijn-dat-het-in-orde-was. Met na die week pas de uitslag. En dat wachten-op-uitslag had natuurlijk vol angst geprobeerd mijn wereld op zijn kop te zetten tot dat wachten over was. En toen was daar ineens dat moment waarop ik haar echt losliet. Letterlijk, doordat ik stopte met mijn medicijnen en ik plots geen eigen oncoloog meer had. Vorige maand realiseerde ik me ineens toen de trein zoals zo vaak het logo van het ziekenhuis voorbijreed, dat ik geen ziekenhuis meer zag, maar gewoon een logo dat me vertelde dat ik bijna thuis was. Zoals vroeger het logo van Interpolis dat ook altijd betekend had.

Ik heb mezelf een ring gegeven. Om dat te vieren. Dat gevoel, dat bij 2017 hoort. Een ring met een tekst van Merel Morre. Gemaakt door haar zusje, (dichtopdehuid). Want hoe eng en onwennig dat gevoel ook was, het had een vlaggenstok nodig. Een gebaar om te vieren dat het bijzonder was. In 2017 vierde ik overigens ook dat ik veertig werd. Een getal, realiseerde ik me op de dag zelf, waarvan ik niet zeker meer gedacht had dat ik het halen zou.

Maar er loopt nog een andere draad door 2017. En die draad is er een om nooit te vergeten. Een draad van vriendschap. Een draad van verlies. Een draad van grote dankbaarheid om elk moment waarop we elkaar raakten. Een draad die voelde alsof het zo hoorde en alsof het niet eindig kon zijn. Terwijl het tegelijkertijd (met uitgezaaide kanker) nogal zeker was dat het eindigen zou. Een draad van verbondenheid waardoor je beide een beter mens wordt. Dus ik hoopte in heel mijn hart dat het nog een tijdje duren zou. Wat het niet deed. Vlak nadat je album op mijn mat lag, onmiskenbaar lief en rottig 2017, is mijn allerliefste en allermooiste vriendin overleden. Iemand met wie ik in zoveel gelijk op trok. Die ik vanuit mijn hart begreep en van wie ik wist dat ik altijd op haar rekenen kon.

In 2017 heb ik geleerd dat ware vriendschap niet bestaat uit het contact dat je gewoon bent te hebben of wat je met elkaar delen kunt, maar uit het vertrouwen dat je elkaar lief hebt. Als het door de onmacht en onberekenbaarheid die om ziekte heen hangt niet mogelijk is elkaar vaak te zien, of echt te weten wat je voor de ander kunt doen. Dan is de enige manier om de kracht van die vriendschap in stand te houden, het vertrouwen heel te houden in wie jullie samen zijn. Vertrouwen in dat je weet wie de ander is en weet dat de kracht van jullie vriendschap er nog steeds is, ook al is het steeds minder tastbaar. Vertrouwen in wie je zelf waard bent als vriend. Vertrouwen dat de ander het zeggen zal, als jij het durft te vragen. Alleen dan staat het niet in de weg als je de ander wél ziet. Alleen dan kun je de ander geven wat er nodig is, en voelen dat het goed is. Omdat het goed is. Omdat je samen ‘goed’ bent.

Ik wil je niet loslaten 2017. Ik wil niet dat dat rottige vuurwerk al de hele dag knalt. Ik wil geen oliebollen, ook al heb ik ze wel gebakken. En ik wil niet dat de Top 2000 de laatste 10 nummers bereikt, ook al ben ik wel aan het luisteren. Ik wil niet dat je voorbij gaat. Want ik wil haar niet kwijt. Toch moet ik. En dat weet ik. En dat voel ik.

Ik laat je los 2017. Maar ik neem alles wat je me bracht mee in mijn hart. En ik koester je, zoals ik nog nooit gekoesterd heb. En ik huil. Ik huil zo diep. Maar weet 2017, dat als ik huil, dat het mijn manier is om te vieren, dat ik zo’n mooi leven heb mogen delen. En nu nog steeds bij me heb. Omdat afscheid niet definitief is, als je contact kunt maken met die plek in je, waar je vertrouwen leeft.

IMG_0519

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Een ander hier en nu en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s