In één Ogen-blik

Vanochtend vroeg de jaarcontrole. 1 gram paracetamol en de niet-teveel-nadenken-knop op aan ter voorbereiding. Het lukte me er relaxt naartoe te gaan. Een dag met mooi weer. In de korte treinrit observeerde ik alle mensen in hun bubbel. In het ziekenhuis voelde ik zoals altijd hoe de gemoedelijkheid bij de mensen om me heen steeds een beetje minder werd bij het stijgen van de roltrap. Het ziekenhuis in. De gedachten die verplaatsen van alledag naar de artsen en het wachten. Ik schudde het van me af en liep verder. 

Tot mijn verrassing zag ik dat de wachtruimte bij de mammografie enorm was opgeknapt. Het was mooi, kleurig, vriendelijk. Mijn spontane ‘Wat een verbetering’ werd blij verrast ontvangen door de verpleegkundige (?) die net voorbij liep. Maar mijn pogingen het positief te houden strandden onzeker op de rug van de man die bewegingsloos en starend aan tafel zat. Verder was het er stil. Ik speelde maar wat met mijn telefoon. Zijn ongemak was een feit. Even later kwam er een vrouw naar buiten. Zijn vrouw.

Haar gezicht stond zo vertrokken, zoveel pijn en ellende in haar ogen, dat mijn adem stokte en mijn hart samentrok. Ik kon de angst zo voelen. De enorme weerstand tegen dat helse apparaat. Toen de laborante mij een minuut of wat later bij zich riep, voelde ik dat mijn alarmbellen aanstonden. Gespannen als een veer. Ik was mijn rust helaas kwijt. Haar verdriet zat in mijn lijf. Mijn hoofd was nog even rustig als net. Maar mijn schouders hadden zich schrap gezet en mijn ademhaling zat hoog. Alleen maar door die ene (aan)blik. En de herkenning die dat bij mij had aangezet. Omdat het bij mij nu eenmaal ook wel eens zo had gevoeld. 

Gelukkig had ik het benul het tegen de laborante te zeggen. Dat ik vol spanning zat die op zich niet van mij was. Maar dat ik zo geschrokken was van die vrouw. Ze begreep wat ik bedoelde. Stelde me gerust. Leidde me even af met wat vragen. De foto’s werden relatief probleemloos gemaakt. Wel pijnlijk, maar ok genoeg.

Ik bedankte de laborante voor hoe goed het was gegaan. Voor het samen klaren van de klus. Waarop zij mij bedankte omdat ik haar ook uit diezelfde sfeer getrokken had, die de vrouw voor mij had achtergelaten. 

Ik stond in een soort verwonderde verwarring in het aankleedhokje. Jeetje. Wat kan één patiënt die op dat moment te ondersteboven is van haar ziekte, wel niet voor invloed hebben op alle foto’s op een dag. Op alle patiënten op één dag. Want als ik niets gezegd had tegen de laborante. Of als de laborante niet geweten had hoe ze mij gerust kon stellen. Dan was ik óók gespannen op de foto gegaan. Dan zou de pijn waarschijnlijk veel erger zijn geweest, omdat ik uit stress mijn lijf niet had kunnen ontspannen. Omdat ik uit angst voor de pijn misschien bewogen zou hebben. En foto’s herhaald hadden moeten worden. Waarna ik weer met een verstrakt gezicht naar buiten was gelopen. En de volgende in de rij negatief aangestoken had. 

Nu besloot ik te doen wat ik kon om dat tij te keren. Ik stapte het hok uit. Ik begroette de vrouw die zat te wachten vrolijk. Ik zei dat het geen pijn had gedaan. Dat ik heel blij met de mammo-laborante was. Dat ze goed was in haar vak. Zachte handen. De vrouw keek me nogal ongemakkelijk aan. Ze zat niet te wachten op wat ik te zeggen had. Niet echt behoefte aan contact. Wat ik me ook wel voor kon stellen.

Als ik terugkijk naar afgelopen jaren, moeten er ook foto-momenten bij zijn geweest waar ìk die vrouw was met pijn en verdriet in haar ogen. Of die haar partner een te negatief antwoord gaf op de vraag of het meegevallen was.  Waardoor ik onbedoeld anderen negatief beïnvloed heb. Ik denk dat we allemaal, in een wachtruimte, op een moment, wel die patiënt zijn geweest. Er komt nu eenmaal teveel ellende op je af door kanker. Zeker op al die onderzoeks- en uitslagmomenten. 

Ik hoop maar dat er toen ook iemand is geweest die, zoals ik nu, het tij wist te keren. Die de negatieve spiraal van spanning omdraaide, door erover te praten. Door tijd en hulp te vragen om rustig te kunnen zijn.

Ik schrijf dit blog omdat het belangrijk is dat we over dit soort dingen nadenken. Kanker is al ellendig genoeg en wie er helemaal doorheen zit heeft het recht om dat te uiten. Maar het is aan de anderen, om bij onszelf te blijven. En dat gevoel niet over te nemen. 

Want ook een glimlach kan de sfeer keren. Ook dan is er niet meer nodig dan één ogen-blik.

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Leven met kanker, Leven na kanker en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s