Lief 2016

Lief 2016,

elk jaar maak ik een fotoboek aan het einde van het jaar. Over jou wilde ik dat helemaal niet. Omdat ik mezelf amper op de foto had gezet in jouw levensdagen. Ik had niet genoeg dingen ondernomen die je op de foto zet. Zoals naar een concert gaan, of naar de Efteling. Ik zou je album nooit gevuld krijgen. Ze hadden me laatst om een recente foto gevraagd, en ik had er geen weten te geven. De foto’s die ik had, vond ik niet geschikt. Zo had ik die ene met die schaterlach. Mijn hoofd in mijn nek geslagen, mijn mond wijd open, mijn ogen verscholen achter een foute zonnebril. Of die andere, waarbij ik kritisch over mijn bril heen kijk, terwijl ik met mijn handen in mijn zij sta te luisteren naar degene met wie ik in gesprek ben. Het zag er niet uit. Dat was ik wel, maar dat kon toch niet. Vond ik. Niet te geloven, dat ze op die paar momenten die er waren, net dat soort foto’s van me hadden gemaakt. Dat hadden ze wel wat beter mogen timen toch? Vond ik.

Het bedrijf dat jaarlijks mijn albums drukt spamde me vanaf de zomer al met acties en aanbiedingen voor een goedkoper album. Net nadat ik tijdens het sinterklaasdobbelspel maar geen foto’s had genomen omdat ik ze dit jaar toch niet in een album omzetten zou (bovendien, wat is nou het verschil met de foto’s van het dobbelspel vorig jaar?), ‘landde’ de wens het jaar respectvol af te sluiten ineens toch wel bij me. Verbaasd over mezelf zette ik mijn laptop aan en begon het album te maken. Jouw album. Ik moest het aantal extra toe te voegen bladzijden naar maximaal uitbreiden. Ik kwam eigenlijk nog steeds pagina’s tekort. Ik heb best wel wat momenten die eigenlijk niet samen pasten op één pagina gepropt. Er was per ongeluk toch teveel wat ik mezelf te vertellen, te eren en te herinneren had, in jouw jaar, 2016. Dat wist je stiekem wel he?

Ik wist dat stiekem niet. Daarvoor zijn jouw dagen te soepeltjes voorbij gegleden. Waren de mooie dingen te normaal. Gingen de nare momenten te vanzelf weer over. Het was niet nodig geweest paal en perk te stellen aan een dal waar ik was ingedonderd en weer uitgekropen. Ik had het overgaan ervan geen kracht bij hoeven zetten met een theatraal gebaar. Er waren wel dalen geweest, maar ik had geen aanknopingspunten nodig gehad om eruit te kunnen komen. Er waren wel mooie momenten geweest, maar dat ging over periodes; niet over één dag of één gebeurtenis. Goede dingen die gewoon doorgingen, en dus ook niet afsluitend op de kiek waren vastgelegd.

Maar nog meer, 2016, komt het doordat je een jaar was, dat mooi was om al die kleine grote dingen, door al die ontastbare onmateriele dingen, die je niet op de foto krijgt gezet. Nieuwe ontmoetingen met mensen die ik op een warm niveau heb leren kennen. Dingen die ik heb ondernomen en projecten waarin ik mee heb mogen denken. Onderwerpen en ideeën die belangrijk voor me waren. Opdrachten, contexten, dingen, mensen; waarbij ik vooral mezelf mocht zijn. Zoveel momenten waarop juist dat ik gewoon mezelf was met veel waardering, liefde en respect werd ontvangen. Waardoor mijn gevoel voor humor en mijn kritische zelf zo onderdeel konden zijn van wie ik ben, dat ik precies zoals ik ben op de foto ben gezet. Afscheid van mijn werk met een schaterlach. Niet het moment van die foto telt. Net zo min als het onnoemelijk lelijke van die foto. Maar het feit dat er met dat oog naar me werd gekeken. En dat ik met die blik van acceptatie ben vastgelegd.

Ik heb je lief 2016. Ik heb je lief, omdat je mij lief had, zonder dat je het liet merken. Ik ben je dankbaar omdat je voorbij bent gekabbeld. Voorbijgegleden. Terwijl het jaar heus wel heftige momenten heeft gekend. Momenten waarop het fout had kunnen lopen, of fout liep, zonder dat het impact had. Want je hebt me vertrouwen gegeven 2016. In alle mensen die je me hebt laten ontmoeten, in alle gesprekken die ik heb gevoerd, in alle dingen die ik heb ondernomen en alle resultaten die ik heb opgeleverd. Heb jij me, ongemerkt, het vertrouwen teruggegeven dat de dingen goed zijn zoals ze zijn. Dat als ik maar rustig blijf, meebeweeg, mijn nek uitsteek, keuzes maak, mezelf durf te zijn. Dat er dan ook mooie dingen komen.

Ik had je amper opgemerkt 2016. Ik was bijna vergeten te zien hoe mooi je was. In je laatste dagen, heb je me op nog zo’n aanname gewezen die niet meer klopt. Zo’n onterecht geworden gewoonte, voortkomend uit overleven en zelfbescherming, waar ik dit jaar blogs over heb geschreven. De momenten die me afgelopen jaren opgevallen waren, en dus door mij op de foto werden vastgelegd, waren de momenten die gewonnen waren, ondanks wat er allemaal was. Dat gevoel van overleven, dat gevoel dat mooi een uitzondering is waaraan je je vast moet klampen. Dat is in jouw jaar amper op de foto gezet. In niets heb je je kalenderdagen afgetekend, omdat er kanker was. Je bent gewoon voorbijgestreken. Om wie ik ben, en niet omdat ik kanker had.

Voor 2017 neem ik een belangrijk voornemen mee. En dat is dat ik door moet gaan met al die kleine mooie dingen, maar ze bewuster in mijn hart vast moet leggen. Zodat ze dubbel tellen en pagina’s vullen, ook al heb ik ze niet op de foto gezet.

schets-foto

 

 

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Leven na kanker, Pluk de dag, Wijsheden en andere onzin en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Lief 2016

  1. Je moeder zegt:

    Heel, heel graag wil ik dit album van het afgelopen jaar, gevuld met voor jou waardevolle momenten, met eigen ogen aanschouwen.
    Ik heb met veel genoegen jouw sceptische terugblik op 2016 gelezen. Fijn dat het positieve overheerst. En de geslaagde foto’s van jou van het afgelopen jaar, die zet ik wel in mijn jaarboekje.
    Een knuffel je moeder.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s