Als woorden zwijgen

Die ene plek in jezelf.
Waar taal niets meer zegt.
Maar wel verstaat.
Zo stil.

Lees verder

Advertenties
Geplaatst in Just a thought | Tags: , , | 1 reactie

Heldenmoed

“De echte held. Dat is de pionier. Degene die ervoor kiest het mogelijk te maken. Ook al moet dat tegen de stroom in.” Zo ongeveer klonk de definitie van het woord ‘held’ die een van de sprekers spontaan gaf op de jubileumavond van Space4aya.

De held zijn.

Het begrip komt om de haverklap voorbij op het moment. Op mijn werk. In social media. In de echte wereld. In de blogwereld.

Wat is er toch met ons aan de hand?
Dat we zo naar helden zoeken.
Hoe zit het met dat woord.
Of eerder met waar dat woord voor staat.

Lees verder

Geplaatst in De schoonheid van de mens, Leven na kanker, Wijsheden en andere onzin | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Dicht bij

Dicht bij, en toch ook weg
Een klein gedichtje, voor wie missen moet
En de wens om nooit te hoeven vergeten
of bang te zijn dat je dat ooit doet:
Lees verder

Geplaatst in De schoonheid van de mens, Een ander hier en nu | Een reactie plaatsen

Een beetje liefde; alsjeblieft

Elk jaar deed ze wat moois met Valentijn. Ik heb dat twee jaar mee mogen maken. Twee keer de voorbereidingen voor de Valentijnsactie. Meedenken. Het plan zien groeien. Het zoeken naar de vorm die de intentie tot een voltreffer zou maken. De bewondering die ik had voor de boodschap. De verwondering die ik voelde voor de toewijding. En dan kwam de post. En dan verraste het me toch, ook al wist ik dat het kwam. Net als ieder ander waarschijnlijk die haar post kreeg die dag. Omdat het haar nooit om het gebaar ging. Maar gewoon echt om de liefde die in het gebaar zat. En die dus voelbaar was in ieder woord dat er stond. Raak. Cupid struck. Met vriendschapsliefde. Omdat ik wist dat ze me zag. Lees verder

Geplaatst in De schoonheid van de mens, Just a thought | Tags: , | 1 reactie

Broccoli, prei en makreel

Het is zo’n combinatie die je niet een, twee, drie verzint. Maar als je hem proeft is hij heel logisch. Makreel met broccoli. Of makreel met prei. En samen werkt het dus ook prima. Gecombineerd met nassikruiden hoef je er amper wat aan te doen, het smaakt echt goed. Dus, weer tijd voor een recept in de ‘koken zonder puf’ categorie.

Lees verder

Geplaatst in Recepten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Dag 2017

Een blog over afscheid en vertrouwen

Daar ga je, 2017. Dag jaar vol tegenstellingen. Je voorganger, 2016, was mooier dan ik dacht. Dat ontdekte ik pas toen ik terugblikte. Pas toen ik, zoals elk jaar in december, een foto-album maakte, zag ik dat wat 2016 me gebracht had goed was. Dit jaar was ik daarom vroeg met het album. Een week voor kerst lag het al op de deurmat. Tevreden. Dik. Vol ontwikkelingen. Ik denk dat het zo moest. Dat ik dat album al gemaakt had. Dat 2017 me verleid heeft eerst te waarderen wat is geweest. Trots te voelen, hoop te voelen, en dankbaarheid. Voordat haar einde me lessen zou leren waarvan ik nog niet doorhad dat ze te leren waren.  Lees verder

Geplaatst in Een ander hier en nu | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Onwerkelijk waarachtig

Mijn tranen staren
droog
naar de lucht
Ze hebben ook niets
om zich aan vast
te grijpen
Alleen die vraag
die steeds zo zinloos is
hoe het nu is Lees verder

Geplaatst in Leven met kanker | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Cadeautjes 2.0

Wat voorbeelden van brievenbuskadootjes waar ik afgelopen jaar voor gekozen heb.

Afgelopen jaar heb ik regelmatig gezocht naar gepaste cadeautjes. Als alternatief voor het zoveelste kaartje. Als hart onder de riem. Of als symbool om iemand door een bepaalde tijd heen te slepen. Van een naaste met een zware burnout, tot een vriendin met borstkanker. Van een vriendin die palliatief ziek is, tot een tante met een gebroken enkel. Van die dingen die niet meteen over zijn. Waarbij het niet bij een kaartje blijft, maar er na een paar weken nog steeds aandacht vanuit jou nodig is, omdat het nog lang niet over is.

Het juiste kado bedenken is lastig. Zeker als je niet hebt meegemaakt wat die ander overkomt. Hoe schat je in wat de ander nodig heeft, zonder in te vullen? Hoe leef je mee, zonder de ander te verstikken met jouw projectie van hoe vreselijk het wel niet moet zijn? Hoe beur je iemand op, zonder dat je overkomt als iemand die alleen maar het positieve wil horen? En daarnaast sowieso, hoe kun jij nou (als je nog nooit chemo hebt gehad) weten dat dingen die een eigen geur hebben, zoals bepaalde bloemen of kaarsen, teveel zijn als je overprikkeld bent door chemo? Of dat een ander al net bloemen heeft gestuurd, of een milkadoos met chocoladehartjes van Greetz, waardoor jouw pakketje niet echt welkom meer is?
Lees verder

Geplaatst in Leven met kanker | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Mindfuck

Ik wist al wel hoe krachtig je hersenen zijn. Dat je jezelf ermee voor de gek kunt houden. Of voor de gek kunt laten houden als je liever in de leugen gelooft. Zo vind ik mijn leraar uit de derde klas van de lagere school nog steeds een eikel omdat hij me een jaar ‘Sinterklaas’ ontnomen heeft. Hij had in onze klas de waarheid over Sinterklaas verteld, zoals hij altijd had gedaan in de vierde klas. Maar dat jaar had hij voor het eerst een derde klas gehad. Hij had zich pas gerealiseerd dat hij een fout gemaakt had, toen hij het verdriet en de verdwazing in al die kinderogen zag verschijnen. Ik heb het hem nooit vergeven. Woest was ik, dat ik niet een jaar langer in die fantasiewereld had mogen verdwijnen.

Als het om het vast mogen houden aan onze naïviteit gaat, vechten we allemaal, bewust en onbewust. We worden boos op de mensen die ons uit de droom helpen. We ontkennen wat we niet willen zien zonder het door te hebben. We willen niet van die roze wolk af. We willen de hoop niet opgeven. We willen licht aan het eind van de tunnel zien. Een fantastisch overlevingsmechanisme. Dat natuurlijk niet altijd goed werkt. Een fenomeen als loverboys legt dat wel bloot. Tegen alle signalen in, willen we geloven dat er iemand is die écht van ons houdt. En laten we ons vervolgens tot op het bot misbruiken. Lees verder

Geplaatst in De schoonheid van de mens, Een ander hier en nu, Leven na kanker, Pluk de dag | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Frittata van zalm, spinazie en paddestoelen

Ze lukken nooit bij mij, quiches. Maar dit is er een zonder bladerdeeg, dus dan heb je er ook geen last van dat het bladerdeeg niet gaar wordt. Frittata kun je met alles maken. Maar net wat je lekker vindt in combinatie met ei, onder de voorwaarde dat er tijdens het bakken niet te veel vocht uit komt. En als je kookt zonder puf, natuurlijk het liefst dingen die je niet hoeft te snijden. Hieronder zoals ik hem heb gemaakt, en daarna een alternatief waarbij je echt niet hoeft te snijden.  Lees verder

Geplaatst in Recepten | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen